Аз тамрин то тамкини сухан

Муаллиф: Ҳасани Муродиён
Ношир:
Саҳифа: 196
Соли нашр: 2015
Навъи файл: PDF
Ҳаҷми файл: 2,08 Мб
Гирифтани китоб
Гирифтанд: 14 нафар

Дар бораи китоб:

Маҷмӯаи мақолаҳо таълифоти муаллифро оид ба масъалаҳои забон, фолклор ва адабиёти классикию муосири тоҷику Афғонистон дар бар гирифтааст. Китоб барои муҳаққиқон, омӯзгорони забону адабиёти тоҷик, донишҷӯён ва кули алоқамандони каломи мавзун таълиф шудааст.


Дар бораи муаллиф:

20.09.1958 дар ноҳияи Вахш зода шудааст. Хатмкардаи мактаби миёнаи рақами 11, ноҳияи Вахш, фориғуттаҳсили Донишгоҳи давлатии Кӯлоб (1979) мебошад.

Дар вазифаҳои муаллими забон ва адабиёти тоҷик (1979, 1981-89), ҷонишини директор (1979-1981) ва директори мактаби миёнаи рақами 33, ноҳияи Вахш (1989-1992), саромӯзгор (1992-2006), дотсент (2006), мудири кафедраи адабиёти тоҷик (1994-1998), ноиби ректор оид ба илм (1998-2001), декани факултаи таҳсилоти ибтидоии Донишгоҳи давлатии Қӯрғонтеппа (2001-2006) ва сардори Раёсати маорифи вилояти Хатлон (2006-2008) кор кардааст. Аз соли 2008 то ҳозир мушовири ректори ДДҚ ба номи Носири Хусрав аст.

Доктори илмҳои филологӣ (2010), профессор (2013), номзади илмҳои педагогӣ (1996), узви иттиҳоди журналистони Тоҷикистон (2001) мебошад.

Муаллифи рисолаҳои «Забони хуни мо бояд шавад бедор» (Қӯрғонтеппа, 1992), «Маҳфили адабӣ – кишваршиносӣ» (Қӯрғонтеппа, 1996), «Таҳаввули нутқи хонандагон зимни маводи кишваршиносӣ» (Душанбе, 1997), «Кишваршиносии адабии фориғ аз дарс» (Душанбе, 1997), «Кишваршиносии адабии тоҷик ва таълими ҳамгироӣ» (Душанбе, 1998), «Боргоҳи маърифат дар Вахшонзамин» (Душанбе, 1998), «Фурӯғи ирфони Вахшонзамин» (Душанбе, 2003), «Шаҳпари инсон» (Душанбе, 2003), «Фархундапай» (Душанбе, 2006), «Ифтихори ватандорӣ» (Душанбе, 2007), «Тоҷикистон Шиноснома» (Душанбе, 2007), «Мазмун ва мундариҷаи маснавии Мирзо Абдулқодири Бедил «Фараснома» (Душанбе, 2008), «30 соли дирӯз ва имрӯзи ДДҚ» (Душанбе, 2008), «Тасвири ҳамбастагии инсон ва олами ҳайвонот (дар мисоли асп) дар адабиёти форсу тоҷик» (Душанбе, 2009), «Чиҳил соли азми синоӣ» (Душанбе, 2010), «Конь в пространстве персидско – таджикской литературы» (Душанбе, 2013), «Худомӯзии Қуръони маҷид» (Қӯрғонтеппа, 2013), «Расмулхати бобоӣ» (Душанбе, 2015) ва зиёда аз 150 мақолаҳои илмию методӣ мебошад.

Бо мукофотҳои давлатии медали «Барои меҳнати шоён» (1978, айёми донишҷӯӣ), унвони ифтихории Корманди шоистаи Тоҷикистон (2014) ва соҳавии ҷоизаи ба номи Н.К. Крупская (1988), унвони муаллим – методист (1987), нишонаҳои Аълочии маориф, фарҳанг ва матбуоти Ҷумҳурии Тоҷикистон қадршиносӣ шудааст.


Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *