Назаркарда

Муаллиф: Абдуғаффор Абдуҷаббор
Ношир: «Адиб»
Саҳифа: 44
Соли нашр: 2017
Навъи файл: PDF
Ҳаҷми файл: 301 Кб
Гирифтани китоб
Гирифтанд: 15 нафар

Дар бораи китоб:

Асарҳои дар соли 2017 ба озмуни драмнависон пешниҳодшуда ҷустуҷӯ ва дастовардҳои драматургияи миллиро дар чанд соли охир ҷамъбаст намуда бошад, пиесаи адиб Абдуғаффори Абдуҷаббор «Назаркарда» дар он марҳилаи навро бо исму корномаҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон кушод. Агар бозтоби ин чеҳраи намоёни сиёсӣ дар адабиёт, мусиқӣ ва санъати тасвириву синамо то андозае амалӣ шуда бошад, дар театр ин раванд аз асари саҳнавии А.Абдуҷаббор оғоз мегардад.

Фактҳои воқеии таърихӣ ва тахайюлоти адиб дар он чунон тавъам омадаанд, ки раванди дуру дарози истиқрори сулҳро дар кишвар хеле дақиқкорона ба тамошобин пешниҳод менамояд. Чеҳраҳои тахайюлии офаридаи драматург низ чун шахсони воқеӣ пешорӯи алоқамандони саҳнаи театрӣ муаррифӣ гардида, дар маҷмӯъ симои гурӯҳҳои мухталифи ҷомеаро инъикос менамоянд.


Дар бораи муаллиф:

Абдуғаффор Абдуҷабборов – нависанда, тарҷумон ва драматурги муосири тоҷик. Узви Иттифоқҳои рӯзноманигорон (1988), арбобони театр (1990), нависандагони Тоҷикистон (1997). Ассотсиатсияи публитсистони Тоҷикистон (2007). Узви вобастаи Академияи мусаввирии Тоҷикистон ва узви ифтихории Академияи байналхалқии фарҳанг, илм ва тиҷорати Санкт-Петербург (2011), Узви Иттифоқи умумироссиягии нависандагон (2013).

Зиндагинома

  • 11 августи соли 1956 – таърихи таваллуд. ш. Конибодом вилояти Суғд).
  • 1979 – Хатмкардаи факултети журналистикаи Донишгоҳи давлатии Ленинград (ҳозира Санкт-Петербург).
  • 1979 – 1980 – оғози фаъолияти эҷодиаш дар рӯзномаи «Вечерний Душанбе».
  • 1980-1981 – хидмати ҳарбӣ дар сафи Қӯшунҳои Мусаллаҳи СССР.
  • 1981-1988 – муҳаррири хурд, муҳаррир, муҳаррири калон, мудири шӯъба ва сармуҳаррири идораҳои гуногун дар Телевизиони Тоҷикистон.
  • 1988-1995 – директори шӯъбаи Тоҷикистонии Иттиҳодияи умумииттифоқии эҷодӣ – истеҳсолии «Союзтеатр», директори генералӣ ва котиби Иттифоқи ходимони театрии Тоҷикистон.
  • 1995 – 2003 – сармуҳаррири идораи байналхалқӣ, муовини директори телевизион ва роҳбари «Тоҷиктелефилм».
  • аз 2004 – роҳбари дастгоҳ, мудири бахш дар Вазорати фарҳанги Тоҷикистон.

Эҷодиёт

Муаллифи бештар аз 1500 барномаҳои телевизионӣ, филмномаҳои телевизионии «Ҳанӯз андар замирам сад ҷаҳон аст» (Маҳмудҷон Воҳидов), «Ҷавҳари рӯзгори равшандил» (академик Муҳаммад Осимӣ), «Аҷаб шаҳри дилороӣ», «Илҳом аз Хайём», «Каприччио» (Толиб Шаҳидӣ), «Муҷассамаҳои Душанбе», «Чеҳра» (Фаррух Қосимов), «Рӯ ба хуршед» (Лоиқ Шералӣ, қисмҳои 1, 6, 7), «Лоиқ. Муҷассама», «Барги сабз» (Аслиддин Осимӣ), «Муқовимат» (Сотим Улуғзода) аст.

Муаллифи маҷмӯаву китобҳои бадеӣ, бадеӣ-публисистӣ, резаҳикояву повест, филмномаву драмаҳои «Гавҳаре дораму соҳибназаре меҷӯям» (1993), «Дили ман равшан аз сӯзи дарун аст» (1994), «Ҳанӯз андар замирам сад ҷаҳон аст» (1995), «Сӯҳони қазо» (1997), «Барфи охирин» (2001), «Каприччио» (2004), «Куҷоӣ, ту, аё, мақсуди дастнорас» (2006), «Последний снег» (2006, нашри дуввум, 2012), якҷилдаи «Лаҳзаҳо» (2007), «Дарсҳои Вафо Назаров» (2013), «Аспи озурда» («Адиб», 2013) мебошад.

Дар тарҷумаи беҳтарин бозёфтҳои бадеии адабиёти ҷаҳон ба забони тоҷикӣ хидмати назаррасро анҷом додааст. Таи бист соли охир як силсила тарҷумаҳояш: ҳикояҳои адибони кишварҳои Россия, Колумбия, Канада, Франсия, Австралия, Перу, Америка, Ҳиндустон, Хитой, Германия, Чехия, Гурҷистон, Туркманистон.

Дар ҷодаи драматургия пйесаҳои «Сӯҳони қазо» (1994), «Шарофат» (1996), «Масал бигӯ, Эзоп» (2006), «Аспи захмхӯрда» (2009), «Зодрӯзи рӯбоҳаки соддаяк» (2010) ва «Тулӯъ. Муколамаҳои Академик» (2010)-ро офаридааст, ки бархе аз онҳоро дар саҳнаҳои театрҳои Конибодом,  Қӯрғонтеппа, Данғара, Душанбе, Чкалов, Кӯлоб таҳия кардаанд.

Бештар аз сад лавҳа ва мақола, мусоҳибаву очеркҳо ва ҳикояву тарҷумаҳояш дар рӯзномаву маҷаллаҳои гуногуни ҷумҳуриявию вилоятӣ ба забонҳои тоҷикӣ, русӣ ва ӯзбекӣ, инчунин дар маҷмӯаву китобҳои «Последняя весна Отахона Латифи» (2006), «Нафис сӯз шайдолари» (2006), «Насими Хазар» (2008), «Се номбардор» (2009), «Шукуфаҳои насри муосири Русия» (2010) интишор ёфтаанд. Баъзе асарҳояш дар маҷаллаи «Меценат и мир», рӯзномаи «Литературная газета» (Москва, Россия), «Адабиёти бачагона»-и (Алмати, Қазоқистон) чоп кардаанд.

Оид ба паҳлӯҳои мухталифи эҷодиёташ рӯзноманигорон, адибон ва мунаққидон Нурулло Абдулло, Муҳиддин Хоҷазод, Меҳмон Бахтӣ, Маҷид Салим, Додоҷон Ализода, Ҳамроҳи Авлиёпур, Муҳаббат Ҳалимова, Назира Самадова, Абдурауф Муродӣ, Татяна Исобоева, Равшани Махсумзод, Ҷӯрахон Бақозода зиёда аз 25 мақолаву пешгуфтор, мусоҳибаву тақриз навишта, таҳлил кардаанд.

Мураттиби маҷмӯаи «Роҳи пуршарафи эҷодӣ» (1997, Муҳаммадҷон Қосимов), «70 лет… это много или мало?..» (2007, Театри давлатии драмаи русии ба номи Вл. Маяковский) ва муҳаррири китоби «Пандномаи Абай» (2010) аст.

Ҷоизаҳо

  • 1998 – Барандаи ҷоизаҳои Иттифоқи журналистони Тоҷикистон ба номи Абулқосим Лоҳутӣ ва Ассотсиатсияи публитсистони Тоҷикистон
  • 2005 – Ордени «Шараф» дараҷаи II,
  • Ордени «Дили Данко» (Россия)
  • медали ҷашнӣ ба ифтихори 20-солагии истиқлоли давлатии Қазоқистон (2011).

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *